ششم مرداد هزار و سیصدو هشتاد شش يكي از غمناكترين روزهاي عمر منست روزي که با پدر عزیزم از تهران به گوگ تپه خالصه رفته بودم , البته قرار نبود باهم برویم, ساعت 08:00 صبح از اداره به ترمینال رفتم ناگهان پدرم را با یک کیف دستی حی و حاضر که آماده رفتن بود مشاهده کرده 

یادم نمی رود پرسیدم تو کجا می روی !

گفت هر کجا که قسمت باشد, راست می گفت : قسمت این بود که در خاک وطن باشد

و در مسیر راه که سکوت اختیار کرده بود, پریدم چرا حرف نمی زنی! گفت: چه بگویم

راست میگفت یک زمانی که اجل سر برسد, آدمیزاد حتی حرفی هم برای گفتن ندارد

باید آماده سفر بود

بله دوستان این است رسم روزگار. دیدید با ما چه میکند یادم می آید یکدفعه دیدم كه بالاي سر پدر سوره الرحمن مي خوانم   تا در ايه "كل من عليها فان "چشمهايش را براي هميشه بست.و ما را برای همیشه عزادار نمود.

ايللر سووشووري ايريليقيندان         چوخالير گون به گون حسرتيم منيم

نه شيرينيدي سنلن ياشاييش       حييف هجران اولدي قسمتيم منيم

بیائید تا زنده هستند قدر دَر گرانبهای زندگی مان را بدانیم والا بعد از رفتن افسوس و حسرت چه فایده ای دارد.

هر بیر ائولاده شرف شهرت ایله شان آتادیر

باشا تاج ، قلبه چؤره ک ، تخت سلیمان آتادیر

حؤرمتین ساخلاگینان دائما عالمده اونون

چونکو دونیایه سنی بخش ائده ن انسان آتادیر

شاه دا اولسان یئنه یوخ ذره قده ر فرقی اونون

دردلی سن ،سن اونو بیل دهر ده لقمان آتادیر

بوتون ائولاد وطن دوستون اولا هر یئرده

یئنه پیس گونده سنین دردینه درمان آتادیر

توتماز، ائتسه قارقیش آنا گر ائولادی

ناله سی له ائیله ین کویونو ویران آتادیر

آی دوستلار اؤز یئری واردیر آتانین ائولادین

نه قده ر آرتسادا ائولاد یئنه سولطان آتادیر